Leyland Pozostałe modele

W zależności od wersji Leyland montował w Tigerze (PS) sześciocylindrowy silnik E181 o pojemności 7,4 litra, silnik E87 o pojemności 8,6 litra lub silnik O600 o pojemności 9,8 litra, wszystkie jako stojące silniki wysokoprężne. Do wyboru była klasyczna czterobiegowa skrzynia manualna albo półautomatyczna skrzynia Pneumocyclic własnej konstrukcji Leylanda, z czterema lub pięcioma biegami. W zależności od zabudowy podwozie miało długość od 8,5 do 11 m.

Jako czyste podwozie bez z góry ustalonej zabudowy, Tiger (PS) dawał producentom karoserii dużą swobodę w rozmieszczeniu drzwi, liczbie miejsc i wyposażeniu wnętrza, dlatego był używany zarówno jako autokar z dużą przestrzenią bagażową, jak i miejski autobus liniowy na dalsze trasy. Półautomatyczna skrzynia Pneumocyclic była techniczną wizytówką Leylanda wobec wielu konkurentów tamtego okresu.

Przy zachowanym egzemplarzu Tigera (PS) ważny jest stan zamontowanego silnika wysokoprężnego w obrębie tulei cylindrowych i pompy wtryskowej, działanie skrzyni manualnej lub automatu Pneumocyclic oraz korozja ramy podwozia i indywidualnej karoserii danego producenta zabudowy. Ponieważ zabudowa i podwozie pochodzą od różnych zakładów, dostępność części silnie zależy od konkretnego producenta karoserii i dziś opiera się głównie na brytyjskich specjalistach od klasycznych autobusów.