Wymiary i masa

Masa własna (masa bez ładunku) to waga maszyny bez ładunku, kierowcy, paliwa czy narzędzi zawieszanych - opisuje więc samą maszynę, taką, jaka opuszcza fabrykę lub stoi na podwórzu. Dopuszczalna masa całkowita to z kolei ustalona przez producenta górna granica, do której maszyna może jeździć załadowana, zatankowana i wyposażona w narzędzia zawieszane lub przyczepy, bez przeciążania konstrukcji (osi, hamulców, opon). Różnica między tymi dwiema wartościami to maksymalna dopuszczalna ładowność - ważna praktyczna wartość np. przy narzędziach do ładowacza czołowego, balaście czy przewożonym towarze. Przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej grozi nie tylko zwiększonym zużyciem osi i hamulców, ale w zależności od kraju także konsekwencjami w zakresie ubezpieczenia i rejestracji. Obie wartości zwykle znajdują się na tabliczce znamionowej maszyny i nie należy ich mylić przy porównywaniu ofert.

Rozstaw osi to pozioma odległość między osią przednią a tylną (przy więcej niż dwóch osiach: między pierwszą a ostatnią). Dłuższy rozstaw osi zwykle poprawia stabilność jazdy przy dużej prędkości i na nierównym terenie, krótszy rozstaw pozwala na mniejszy promień skrętu i większą zwrotność w ciasnych przestrzeniach, np. w oborze czy między rzędami drzew. W ciągnikach z narzędziami zawieszanymi rozstaw osi wpływa dodatkowo na rozkład masy, zwłaszcza przy ciężkich narzędziach z przodu lub z tyłu. Do prac transportowych po drodze zwykle korzystniejszy jest dłuższy rozstaw, do prac z częstym manewrowaniem lub ciasnymi zakrętami - raczej krótszy. Przy porównywaniu dwóch maszyn o podobnej mocy rozstaw osi może więc wskazywać, do jakiego głównego zastosowania maszyna była pierwotnie zaprojektowana.

Prześwit to najmniejsza odległość między najniżej położonym stałym punktem maszyny (zwykle osią lub obudową skrzyni biegów) a podłożem. Decyduje o tym, przez jakie przeszkody - bruzdy, kamienie, wysokie rzędy roślin - maszyna może przejechać bez dotknięcia podłoża czy uszkodzenia podzespołów. W uprawach rzędowych, jak kukurydza, buraki czy winorośl, odpowiedni prześwit jest kluczowy, by nie uszkodzić roślin podczas przejazdu; w maszynach budowlanych na nierównym terenie chroni pojazd przed uszkodzeniem od podłoża. Większy prześwit zwykle idzie w parze z wyższym środkiem ciężkości, co pogarsza stabilność przy pracy na zboczu - kupujący staje więc przed pewnym kompromisem zależnym od głównego zastosowania. Przy porównaniu technicznym warto patrzeć na prześwit razem z planowaną uprawą lub terenem pracy, a nie traktować go w oderwaniu jako zasadę „więcej znaczy lepiej“.

Stosunek mocy do masy zestawia moc silnika z wagą maszyny, zwykle jako kilowaty na tonę (kW/t) - opisuje więc, ile mocy napędowej przypada na każdą tonę wagi maszyny. Wyższy stosunek mocy do masy zwykle wskazuje na żywsze przyspieszenie i bardziej dynamiczne prowadzenie, niższy raczej na maszynę zaprojektowaną pod kątem siły uciągu i stabilności, a nie prędkości. Na potrzeby rejestru stosunek mocy do masy jest obliczany tylko wtedy, gdy zarówno moc, jak i waga są udokumentowanymi wartościami i gdy podana moc w kilowatach nie zaprzecza mocy w koniach mechanicznych - bez obu tych wartości liczba byłaby czystą spekulacją. Nie zastępuje on jazdy próbnej i nic nie mówi o niezawodności, zużyciu paliwa czy stanie konkretnego egzemplarza, tylko czysto rachunkowo sytuuje model w jego grupie. Między bardzo różnymi typami maszyn (np. ciągnikiem a koparką) bezpośrednie porównanie stosunku mocy do masy ma zresztą niewielką wartość, bo stoją za nimi zupełnie inne zadania robocze.