Moduły Remote ID do dronów

Moduły Remote ID podczas lotu nadają identyfikator drona wraz z pozycją i danymi operatora, które można odebrać na miejscu, na przykład smartfonem. Występują jako samodzielne moduły dodatkowe i jako moduły do zabudowy w kontrolerach lotu.

Czas pracy akumulatora (h)

Czas działania samodzielnych modułów z własnym akumulatorem. Powinien wystarczyć na kilka lotów, ponieważ moduł musi nadawać przez cały lot.

Rodzaj

„standalone” oznacza samodzielny moduł dodatkowy z własnym zasilaniem, a „broadcast_modul_integriert” moduł do zabudowy, podłączany do kontrolera lotu lub zasilania drona.

Technika radiowa

Sposób przesyłania identyfikatora: bezpośrednio przez Bluetooth lub Wi-Fi (broadcast, beacon, NAN), w niektórych urządzeniach dodatkowo przez sieć komórkową (Network Remote ID). Nadawanie bezpośrednie to forma, którą można odebrać smartfonem na miejscu.

Masa (g)

Masa modułu. W małych dronach liczy się każdy gram, bo dodatkowy element zmienia masę startową, a w pewnych przypadkach także klasyfikację.

Własny odbiornik GNSS

Prawda, gdy moduł sam wyznacza swoją pozycję. Bez własnego odbiornika potrzebuje danych o pozycji z kontrolera lotu.

Norma

Norma techniczna, według której urządzenie nadaje: w UE ASD-STAN EN 4709-002, w USA ASTM F3411. Do użytku w UE musi być podana norma europejska; w przypadku Aerobits widnieje „F3211-19”, prawdopodobnie błąd zamiast ASTM F3411-19.

Certyfikacja

Podane dopuszczenia i deklaracje, na przykład akceptacja FAA, deklaracja zgodności UE lub CE. „CE ausstehend” oznacza, że dla rynku UE nie jest to jeszcze potwierdzone.

Do użytku w UE moduł musi nadawać według normy ASD-STAN EN 4709-002 i mieć deklarację zgodności UE; same normy amerykańskie nie wystarczą. Samodzielne moduły z własnym akumulatorem i GNSS można zamontować na każdym dronie, ale muszą działać przez kilka lotów. Moduły do zabudowy są lżejsze i korzystają z zasilania oraz pozycji kontrolera lotu. W małych dronach masa modułu wlicza się do masy startowej. Należy sprawdzić, czy można wpisać numer rejestracyjny operatora.

UE: wymagania dla modułów dodatkowych do bezpośredniej zdalnej identyfikacji określa część 6 załącznika do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/945, dodana rozporządzeniem delegowanym (UE) 2020/1058. Moduł musi m.in. przyjmować numer rejestracyjny operatora i przez cały lot nadawać numer seryjny, czas, pozycję i wysokość, kurs i prędkość oraz pozycję pilota lub punkt startu.

Według komunikatu ULC (przytoczonego przez dlapilota.pl) bezpośrednia zdalna identyfikacja musi być aktywna w dronach klas C1, C2, C3, C5 i C6; wyjątki obejmują m.in. C0, C4, drony na uwięzi i drony bez klasy wprowadzone do obrotu przed 01.01.2024. W kategorii szczególnej obowiązek obowiązuje od 01.01.2024.

Aerobits podaje normę „F3211-19”, prawdopodobnie błąd zamiast ASTM F3411-19; należy to wyjaśnić przed publikacją.

Które drony w UE potrzebują Remote ID?

Według komunikatu ULC drony klas C1, C2, C3, C5 i C6 oraz loty w kategorii szczególnej; wyjątki dotyczą m.in. klas C0 i C4.

Czy moduł z dopuszczeniem FAA wystarczy w Europie?

Nie automatycznie. W UE liczy się zgodność z przepisami europejskimi, zazwyczaj z normą ASD-STAN EN 4709-002.

Co nadaje moduł Remote ID?

Według części 6 rozporządzenia (UE) 2019/945 m.in. numer operatora, numer seryjny, czas, pozycję, wysokość, kurs, prędkość oraz pozycję pilota lub punkt startu.