u-blox NEO-F9P

NEO-F9P firmy u-blox ze Szwajcarii to kompaktowy moduł RTK L1/L5 z rodziny u-blox F9 (12,2 x 16 x 3,6 mm) do zastosowań przemysłowych i w dronach przy dużych wolumenach. Nie jest przypisany do klasy dronów, lecz jest elementem, który producenci osadzają we własnych modułach lotniczych, na przykład w Holybro H-RTK NEO-F9P i CubePilot Here4.

Układ ma 184 kanały i obsługuje GPS, GLONASS, Galileo, BeiDou, QZSS, SBAS i NavIC w pasmach L1 i L5, między innymi GPS L1C/A i L5, Galileo E1-B/C i E5a, BeiDou B1I i B2a, QZSS L1C/A, L1S i L5 oraz NavIC L5. L5 to nowszy sygnał o większej szerokości pasma, mniej podatny na efekty wielodrożności. GLONASS pozostaje ograniczony do L1. Dla RTK u-blox podaje 0,01 m + 1 ppm jako CEP, czyli 1 cm przy promieniu, w którym mieści się połowa pomiarów, przy czasie zbieżności poniżej 10 s. Częstotliwość wynosi 20 Hz. Podłączenie odbywa się przez dwa UART, USB, SPI i I2C; używane są NMEA, UBX, RTCM 3.3 i SPARTN 2.0.

SPARTN to format poprawek usług PPP-RTK, w których poprawki pochodzą od usługodawcy przez internet lub satelitę zamiast z pobliskiej bazy. Układ nie jest statkiem powietrznym: obowiązki rozporządzenia UE dotyczącego dronów powstają przy statku powietrznym, gdzie geo-awareness i identyfikacja zdalna (od klasy C1) opierają się na pozycji z GNSS, którą dostarcza taki odbiornik. Klasyczne poprawki RTK pochodzą z własnej bazy, łącza radiowego lub NTRIP.

Przy wyborze decyduje konstrukcja gotowego produktu, a nie sam układ: antena, płaszczyzna masy, filtrowanie i odstęp od nadajników określają, ile klasa centymetrowa jest warta w praktyce. Kto wybiera moduł lotniczy z tym układem, sprawdza jego oprogramowanie i pasma, których faktycznie używa.