Volkswagen Pozostałe modele

T3 startował z chłodzonymi powietrzem silnikami typu bokser z poprzedniej generacji i w 1982 roku przeszedł na chłodzone cieczą silniki rzędowe, w tym wersje wysokoprężne - techniczne przełomy w środku okresu produkcji, dzielące serię na fazę chłodzoną powietrzem i chłodzoną cieczą. T3 był dostępny jako furgon, jako bus z kilkoma rzędami siedzeń i jako wersja skrzyniowa, a dodatkowo w wersji z napędem na wszystkie koła Syncro do jazdy w terenie.

Jako lekki pojazd użytkowy klasy N1 lub jako mały autobus klasy M1/M2, zależnie od wersji, T3 mógł być prowadzony z prawem jazdy kategorii 3, później B. Silnik umieszczony z tyłu zapewniał furgonowi płaską, ciągłą podłogę ładunkową bez tunelu na silnik, co czyniło go szczególnie atrakcyjnym do przebudowy na kampera lub mobilny warsztat.

Przy zakupie używanego T3 liczy się stan korozji w znanych słabych punktach: miskach amortyzatorów, progach i dolnej krawędzi drzwi ładunkowych, bo wilgoć często zbiera się w tylnej części wokół silnika. W modelach chłodzonych powietrzem kanały powietrza chłodzącego powinny być kompletne i nieuszkodzone, a w modelach chłodzonych cieczą obwód chłodnicy wraz z chłodnicą przednią zasługuje na dokładną kontrolę pod kątem nieszczelności.