Zetor 6718

Porządek w licznych typach Zetora powstał w latach sześćdziesiątych wraz z ujednoliconymi seriami UR I i UR II. Przyniosły nowocześniejsze rozwiązania, a przede wszystkim wspólne podzespoły centralne — powód, dla którego części dają się wymieniać ponad granicami modeli. Pod koniec lat sześćdziesiątych doszła UR II, przewidziana dla mocniejszych maszyn do trudniejszych prac.

Te linie działają do dziś. Serię UR II przebudowano i w 1998 roku wprowadzono na rynek jako Zetor Forterra. Na przełomie tysiącleci powstały serie Proxima i Forterra oraz zmodernizowane Major i Crystal — pokolenie, które prowadzi markę przez jej nowszą historię.

Oceniając starszy model, należy więc najpierw ustalić serię bazową. Ciągnik z rodziny UR II jest technicznie spokrewniony z Forterrą, choć dzielą je dekady. To pokrewieństwo rozstrzyga, jak łatwo zdobyć części — przy marce z osiemdziesięcioletnią historią modeli jest to pytanie najbardziej praktyczne.

W całym zebranym tu zakresie mocy od 11 do 120 kW tylny TUZ według ISO 730 sięga od kategorii 0 przy najmniejszych powojennych modelach do kategorii II przy mocniejszych seriach; znormalizowana prędkość WOM 540 obr./min pozostawała przez dekady niezmiennym wspólnym mianownikiem wszystkich generacji Zetora.