Ursus C-360 B

W 1965 roku zakład w Warszawie uruchomił na podstawie umowy licencyjnej z Zetorem w Brnie produkcję modelu C-4011. Sercem był silnik S-4001, polska wersja Zetora Z-4001. To pokrewieństwo ciągnie się przez kolejne serie: późniejszy C-360, budowany od 1976 roku i pozostający w produkcji do końca 1994, pracował z S-4003 — najmocniejszym silnikiem tej rodziny.

W 1974 roku doszła druga licencja — brytyjska, od Massey Fergusona, wraz z całą infrastrukturą produkcyjną. Modele takie jak MF 235, MF 255 i MF 265 zjeżdżały odtąd z taśmy w Polsce z silnikami Perkinsa i stały się nieodłącznym elementem wielu gospodarstw. Wyższe serie Ursusa z czterocyfrowymi numerami wywodzą się z tej linii.

Był przy tym godny uwagi długodystansowiec: C-325 i jego zmodernizowane wersje C-328, C-330 — popularnie zwane „trzydziestkami" — oraz eksportowy C-335 produkowano nieprzerwanie przez 34 lata, do 1993 roku.

Kupując używany egzemplarz, warto więc najpierw ustalić pochodzenie serii. Ursus z linii Zetora dzieli części silnika z maszynami czeskimi, ten z linii Massey Fergusona — z brytyjskimi. To rozstrzyga, gdzie szukać podzespołów.